0114-KDIP1-2.4012.357.2026.1.AP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, zobowiązania do wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF oraz miejsca świadczenia usług logistyczno-magazynowych wykonywanych na rzecz Spółki. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (zwany dalej również jako: „Spółka”) jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z przepisami prawa niemieckiego, posiada siedzibę działalności gospodarczej i faktyczny zarząd w Niemczech, jest niemieckim rezydentem podatkowym oraz niemieckim podatnikiem podatku od wartości dodanej. W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje na terytorium Polski importu towarów nabywanych od podmiotów spoza Unii Europejskiej, które to towary sprzedaje następnie w ramach dostaw krajowych, a także wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz eksportu towarów. Z tego względu Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT-UE.

Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) lub urządzeń położonych w Polsce, ani też nie korzysta z nich na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa). Spółka nie posiada i nie zamierza posiadać na terytorium Polski oddziału (filii), przedstawicielstwa lub biura. Spółka nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała na terytorium Polski żadnych pracowników, nie deleguje oraz nie planuje delegować takich pracowników na stałe lub okresowo, ani też nie będzie dysponować na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać polecenia służbowe wydawane przez Spółkę.

Wszelkie istotne decyzje biznesowe Wnioskodawcy są (będą) podejmowane w jego siedzibie na terytorium Niemczech, przy wykorzystaniu położonej tam infrastruktury (biura, zasoby techniczne) oraz pracowników (zarząd, pracownicy średniego i niższego szczebla). Wnioskodawca nie posiada (nie będzie posiadał) na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców, którzy byliby upoważnieni do zawierania umów w jego imieniu. Wszelkie kontrakty handlowe dotyczące dostaw towarów do i z magazynu w Polsce Spółka negocjuje samodzielnie i zawiera je we własnym imieniu i na własny rachunek poza Polską.

Wnioskodawca zawarł z usługodawcą zarejestrowanym w Polsce jako podatnik VAT czynny umowę ramową o świadczenie usług magazynowania i przechowywania towarów. Przedmiotem umowy jest świadczenie przez usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy następujących usług: usługi logistyczne i magazynowania towarów (dalej łącznie: usługi logistyczno-magazynowe) obejmujące: zarządzanie zapasami, komisjonowanie, pakowanie, kompletację i wysyłkę/wydawanie towarów, magazynowanie towarów (krótko i długoterminowe), przeładunek i sortowanie, gospodarkę paletami, inwentaryzację towarów. Przedmiotowe usługi usługodawca świadczy w sposób niezależny od Spółki, przy wykorzystaniu zatrudnionego przez siebie personelu oraz wynajętego przez siebie magazynu. W zakresie obowiązków usługodawcy leży również zapewnienie we własnym zakresie środków trwałych niezbędnych do wykonania umowy, w tym sprzętu technicznego. Ww. zasoby Usługodawca zobowiązany jest zapewnić we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność, tj. Spółka na żadnym etapie współpracy nie ingeruje i nie będzie ingerowała w działania usługodawcy w tym zakresie, w szczególności Spółka:

- nie będzie miała prawa swobodnego wstępu ani dysponowania powierzchnią magazynową usługodawcy wykorzystywaną dla potrzeb realizacji umowy (ani całością ani wyraźnie określoną częścią tej powierzchni),

- nie będzie miała prawa kontrolowania personelu usługodawcy zaangażowanego przy realizacji umowy jak własnego, w szczególności nie będzie miała decydującego wpływu na rekrutację personelu, politykę kadrową (zatrudnienia/awanse/zwolnienia), zakres przydzielonych obowiązków, miejsce i czas pracy, nie będzie również wydawała wiążących poleceń służbowych ani w jakikolwiek inny sposób nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób tak jak własnych pracowników.

Z uwagi na charakter świadczonych usług, może się zdarzyć, że niektóre kwestie dotyczące pracowników lub sposobu wykonywania poszczególnych zadań będą uzgadniane z Wnioskodawcą, w każdym wypadku jednak to usługodawca jest zobowiązany i odpowiada za zapewnienie pracowników posiadających odpowiednie umiejętności, wiedzę i doświadczenie oraz, o ile jest to wymagane, uprawnienia zawodowe niezbędne do świadczenia usług oraz do zapewnienia należytego ich wykonania. Zgodnie z umową, usługodawca może realizować zlecone mu usługi także przy wykorzystaniu podwykonawców. Usługodawca nie posiada (nie będzie posiadać) ani nie wykonuje (nie będzie wykonywać) pełnomocnictwa do działania w imieniu Wnioskodawcy względem jakichkolwiek podmiotów trzecich. Rola Usługodawcy sprowadza się do wykonywania usług wsparcia w uzgodnionym przez strony zakresie.

Pytania

1. Czy w przedstawionym modelu działalności Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku VAT?

2. Czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur?

3. Czy w przedstawionym modelu działalności miejscem świadczenia Usług logistyczno-magazynowych wykonywanych przez Usługodawcę na rzecz Spółki będzie miejsce siedziby Spółki jako usługobiorcy?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1. W przedstawionym modelu działalności Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku VAT.

2. Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur.

3. W przedstawionym modelu działalności miejscem świadczenia Usług logistyczno-magazynowych wykonywanych przez Usługodawcę na rzecz Spółki będzie miejsce siedziby Spółki jako usługobiorcy.

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania Nr 1

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane ani w ustawie o VAT, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy, zostało ono jednak określone w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. do Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Rozporządzenie 282/2011). Z pkt (4) preambuły do Rozporządzenia 282/2011 wynika, że podstawowym celem tego aktu prawnego jest zapewnienie jednolitego stosowania systemu VAT poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. W punkcie (14) Rozporządzenia 282/2011 stwierdzono ponadto, że jego celem jest zapewnienie jednolitego stosowania zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, w szczególności poprzez wyjaśnienie pojęć takich jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE,

b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE,

c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE,

d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Jak stanowi z kolei art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011:

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Z powołanych przepisów wynika zatem, że o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wyłącznie w sytuacji gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz gdy istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również że jest ona prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

W tym zakresie aktualne pozostaje orzecznictwo TSUE, w szczególności wyroki: w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, w sprawie C-190/95 ARO Lease BV, w sprawie C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, w sprawie C-605/12 Welmory Sp. z o.o., w sprawie C-547/18 Dong Yang Electronics Sp. z o.o., w sprawie C-931/19 Titanium Ltd., w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL, w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, a także w sprawie C-533/22 SCAdient Ltd & Co. KG.

Wynika z nich, że o stałym miejscu prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów o VAT można mówić w sytuacji wystąpienia:

1. odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz umożliwiających przyjmowanie i korzystanie z usług na potrzeby własne tego

2. stałego miejsca,

3. określonego poziomu stabilności działalności gospodarczej danego miejsca (wyrażonego jako zamiar podatnika do stałego prowadzenia z tego miejsca działalności gospodarczej),

4. niezależności/samodzielności w stosunku do głównego miejsca prowadzenia działalności przez podatnika.

Wszystkie powyższe przesłanki powinny być przy tym spełnione łącznie. Jeżeli którykolwiek warunek nie zostanie spełniony, to należy uznać, że podatnik nie posiada w danym miejscu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Warunek istnienia odpowiedniej struktury pod względem zasobów ludzkich i technicznych.

Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i tam położoną infrastrukturę (biura, zasoby techniczne) oraz zasoby personalne (zarząd, pracownicy średniego i niższego szczebla), które wykorzystuje do prowadzenia tej działalności. Tam też zapadają i będą zapadały wszelkie istotne dla Spółki decyzje biznesowe. Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) lub urządzeń położonych w Polsce, ani też nie korzysta z nich na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa). Spółka nie posiada i nie zamierza posiadać na terytorium Polski oddziału (filii), przedstawicielstwa lub biura. Nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników, nie deleguje oraz nie planuje delegować takich pracowników na stałe lub okresowo, ani też nie będzie dysponować na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać polecenia służbowe wydawane przez Spółkę.

Wnioskodawca nie posiada (nie będzie posiadał) na terytorium Polski przedstawicieli/ handlowców, którzy byliby upoważnieni do zawierania umów w jego imieniu. Wszelkie kontrakty handlowe dotyczące dostaw towarów do i z magazynu w Polsce Spółka negocjuje samodzielnie i zawiera we własnym imieniu i na własny rachunek poza Polską.

Co prawda, zgodnie z orzecznictwem TSUE, w celu stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej własne zaplecze personalne i techniczne podatnika nie jest konieczne, warunkiem jest jednak aby dostępność zaplecza innego podmiotu była porównywalna do dostępności zaplecza własnego. Takie stanowisko TSUE zajął m.in. w wyroku w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL, w którym stwierdził, że: „O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”.

W przypadku Wnioskodawcy sytuacja taka nie ma jednak miejsca. Jak wskazano w opisie Wnioskodawca nie będzie uprawniony do dysponowania zapleczem personalnym lub technicznym Usługodawcy jak swoim własnym. Zaplecze to będzie pozostawać pod całkowitą kontrolą Usługodawcy, tj. to Usługodawca będzie decydować jakie zasoby i w jakim zakresie zaangażuje w celu maksymalnie efektywnego wykorzystania na potrzeby Usług świadczonych na rzecz Spółki. Na żadnym etapie współpracy Spółka nie ingeruje i nie będzie ingerowała w działania Usługodawcy w tym zakresie, w szczególności nie będzie miała prawa swobodnego wstępu ani dysponowania powierzchnią magazynową Usługodawcy wykorzystywaną dla potrzeb realizacji Umowy (ani całością ani wyraźnie określoną częścią tej powierzchni), nie będzie miała prawa kontrolowania personelu Usługodawcy zaangażowanego przy realizacji Umowy jak własnego, w szczególności nie będzie miała decydującego wpływu na rekrutację personelu, politykę kadrową (zatrudnienia/awanse/ zwolnienia), zakres przydzielonych obowiązków, miejsce i czas pracy, nie będzie również wydawała wiążących poleceń służbowych ani w jakikolwiek inny sposób nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób tak jak własnych pracowników. Z uwagi na charakter świadczonych usług, może się zdarzyć, że niektóre kwestie dotyczące pracowników będą uzgadniane z Wnioskodawcą, w każdym wypadku jednak to Usługodawca jest zobowiązany i odpowiada za zapewnienie pracowników posiadających odpowiednie umiejętności, wiedzę i doświadczenie oraz, o ile jest to wymagane, uprawnienia zawodowe niezbędne do świadczenia usług objętych Umową oraz do zapewnienia należytego ich wykonania.

W tym kontekście wskazać można interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) Nr 0114-KDIP1-2.4012.470.2021.3.RM z 1 kwietnia 2022 r. Organ podatkowy nie stwierdził w niej przesłanek zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, w której podmiot z siedzibą w Niemczech: (i) nabywał od spółki zależnej z siedzibą w Polsce usługę magazynowania oraz dystrybucji towarów będących własnością tego podmiotu, (ii) posiadał prawo do przekazywania spółce zależnej wskazówek co do standardów jakości usług świadczonych w magazynie oraz przekazywania wytycznych związanych z poszczególnymi dostawami towarów, a także (iii) mógł dokonywać okresowych kontroli towarów. Tym samym, DKIS potwierdził, że okoliczność wystosowania wobec kontrahenta wskazówek/wytycznych w zakresie standardów świadczonych usług nie stanowi przesłanki przemawiającej za powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Analogiczne stanowisko zaprezentowano w wyroku TSUE w sprawie C-931/19 Titanium Ltd., której tło stanowiła działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami realizowana przez spółkę Titanium Ltd. z siedzibą na wyspie Jersey. Podmiot ten był właścicielem nieruchomości położonej na terytorium Austrii, którą zdecydował się oddać w najem. Titanium Ltd. upoważniła austriacki podmiot zarządzający nieruchomościami do pośredniczenia w relacjach z usługodawcami i dostawcami, fakturowania czynszu i kosztów eksploatacji oraz prowadzenia rejestrów handlowych i przygotowywania danych dotyczących deklaracji VAT. Świadczenia te były wykonywane przez pełnomocnika w lokalu innym niż lokale należące do Titanium Ltd. Titanium Ltd. zachowała m.in. uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, jak również określania warunków ekonomicznych i prawnych tych umów. W tak zarysowanych okolicznościach faktycznych TSUE nie zgodził się, że zasoby personalne pełnomocnika mogą być równocześnie traktowane jako zaplecze personalne Titanium Ltd. stwierdzając, że: „W niniejszym przypadku z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał wynika, że skarżąca w postępowaniu głównym nie posiada żadnego własnego personelu w Austrii i że osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w zakresie zarządzania były upoważnione umownie przez tę spółkę, przy czym spółka ta zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich ważnych decyzji dotyczących wynajmu omawianej nieruchomości. Tymczasem nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...)”.

Analogiczne wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18, w którym odnosząc się m.in. do cytowanego wyżej orzeczenia w sprawie C-931/19 Titanium Ltd. także nie dostrzegł przesłanek zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, w której: (i) polska spółka zależna oraz jej pracownicy nie podlegali instrukcjom ani kontroli spółki z siedzibą na terytorium Włoch, (ii) spółka zależna odpowiadała wyłącznie za rezultat wykonywanych usług, nie zaś za sposób ich wykonania, jak również (iii) spółka zależna lub jej pracownicy nie mieli prawa zawierania ani negocjowania kontraktów handlowych w sposób wiążący dla spółki włoskiej, a wszystkie decyzje zarządcze związane z działalnością tej włoskiej spółki podejmowane były na terytorium Włoch. Jak wskazano w opisie zaplecze techniczne i personalne znajdujące się na terytorium Polski jest wykorzystywane przez Usługodawcę do świadczenia Usług na rzecz Wnioskodawcy. Ponieważ zgodnie z orzecznictwem TSUE, to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług, nie może ono zostać uznane za statuujące istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności Wnioskodawcy w Polsce.

Warunek stałości i niezależności działalności gospodarczej.

Jak wskazano powyżej, w zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszego wniosku brak jest przesłanek by twierdzić, że Spółka dysponuje na terytorium Polski zapleczem personalnym i technicznym, które determinowałoby powstanie po jej stronie stałego miejsca działalności gospodarczej. Analiza zdarzenia prowadzi również do wniosku, że w rozpatrywanych okolicznościach nie zaistnieją także kolejne przesłanki warunkujące powstanie takiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, tj. warunek stałości i warunek niezależności działalności prowadzonej za pośrednictwem takiego miejsca.

W odniesieniu do ww. kryterium w pierwszej kolejności należy zauważyć, że termin „stały” zgodnie ze słownikiem języka polskiego oznacza „trwale związany z danym miejscem, nieprzenoszalny, niezmienny”. Pojęcie stałości można w związku z tym rozumieć jako zamiar prowadzenia stałej (lub przynajmniej długoterminowej) działalności gospodarczej na terytorium danego kraju. Jednocześnie „stałość” w odniesieniu do kryteriów ustanawiania stałego miejsca działalności gospodarczej obejmuje konieczność zaangażowania określonych zasobów ludzkich i technicznych, które wyraźnie określają, że działalność ta nie ma charakteru tymczasowego.

Jak przy tym wskazuje TSUE, pojęcie „stałości” wymaga minimalnego stopnia trwałości poprzez zaangażowanie zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do funkcjonowania niektórych czynności (por. wyrok w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg, w sprawie 168/84 Berkholz oraz w sprawie C-190/95 ARO Lease).

Podobną opinię wyraził DKIS, który w interpretacji indywidualnej nr 0112-KDIL1-3.4012.287.2021.2.MR z 16 grudnia 2021 r. wskazał, że: „Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający”.

Do kwestii stałości odniósł się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/1, w którym orzekł, że: „Z powyższej opinii wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest:

- zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie,

- posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika”.

W świetle ww. kryteriów działalność Wnioskodawcy w Polsce nie będzie miała trwałego, stałego charakteru. Jak już wskazywano, Spółka nie będzie dysponowała na terytorium Polski odpowiednimi zasobami technicznymi i ludzkimi wystarczającymi do utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności, w szczególności nie będzie posiadała takich zasobów na stałych lub niezależnych zasadach. Spółka nie będzie stroną umów najmu dotyczących zalecza technicznego i personalnego, nie będzie także dysponowała zapleczem technicznym i osobowym Usługodawcy jak własnym. Wszelkie decyzje zarządcze związane z działalnością Spółki opisaną w niniejszym wniosku będą zapadały na terytorium Niemiec, przy wykorzystaniu położonej tam infrastruktury (biura, zasoby techniczne) oraz znajdujących się tam pracowników (zarząd, pracownicy średniego i niższego szczebla). Takie decyzje nie będą zapadały na terytorium Polski, tym samym nie można uznać, że ewentualna działalność Spółki w Polsce będzie prowadzona w sposób niezależny.

Podsumowując, warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest to, aby zasoby techniczne i ludzkie posiadane w danym kraju tworzyły stałą, niezależną i autonomiczną strukturę w stosunku do siedziby działalności gospodarczej tego podatnika w taki sposób, aby decyzje dotyczące zarządzania mogły być podejmowane w ramach tej struktury w kwestiach związanych z tym stałym miejscem i prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą. Jak wykazano powyżej, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski żadnych własnych zasobów ludzkich i technicznych, ani kontrolowała takich zasobów jak własnych. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można przyjąć też, że obecność Spółki w Polsce będzie się charakteryzowała stałą i celową działalnością odrębną od działalności wykonywanej w Danii jako kraju siedziby działalności gospodarczej Spółki.

Stanowisko zaprezentowane w niniejszym wniosku znajduje potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych, przykładowo:

- w interpretacji indywidualnej Nr 0114-KDIP1-2.4012.170.2024.2.RST z 6 czerwca 2024 r., (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usług logistycznych),

- w interpretacji indywidualnej Nr 0114-KDIP1-2.4012.439.2023.3.SST z 16 stycznia 2024 r., (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usług logistycznych oraz usług obsługi posprzedażowej),

- w interpretacji indywidualnej Nr 0114-KDIP1-2.4012.220.2023.2.RST z 26 lipca 2023 r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usługi logistyczno-magazynowej, usługi produkcyjnej oraz usługi naprawy),

- w interpretacji indywidualnej Nr 0114-KDIP1-2.4012.541.2022.2.JO z 20 lutego 2023 r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usługi logistyczno-magazynowej),

- interpretacja indywidualna Nr 0114-KDIP1-2.4012.269.2022.2.PC z 19 sierpnia 2022 r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika w przypadku nabycia kompleksowej usługi logistycznej związanej ze sprzedażą towarów).

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w związku z zakresem działalności prowadzonej na terytorium Polski oraz w związku z zakupem opisanych we wniosku Usług, Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania Nr 2

Krąg podmiotów zobowiązanych do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur regulują przepisy art. 106ga oraz art. 106gb ustawy o VAT. Mocą ustawy z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), termin wejścia w życie tych przepisów został wyznaczony na 1 lutego 2026 r.

Zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT, obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych co do zasady objęci będą wszyscy podatnicy podatku od towarów i usług (wszystkie podmioty spełniające definicję podatnika, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy). Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 ww. przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku dla podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Skoro zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej oraz – jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1) - w przedstawionych okolicznościach nie będzie posiadała również stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur reguluje art. 106gb ust. 1 i 4 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 106gb ust. 1, faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zgodnie z art. 106gb ust. 4 z kolei, w przypadku gdy (m.in.) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest takiemu nabywcy udostępniana w sposób z nim uzgodniony.

Skoro zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej oraz – jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1) - w przedstawionych okolicznościach nie będzie posiadała również stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Podsumowując, mając na uwadze stanowisko przedstawione w uzasadnieniu do pytania 1) powyżej, Wnioskodawca jako podatnik nieposiadający w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie będzie zobowiązany do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania Nr 3

Zasady ustalania miejsca świadczenia usług regulują przepisy Działu V Rozdziału 3 ustawy o VAT: „Miejsce świadczenia usług”.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 tej ustawy:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Jak z kolei stanowi art. 28b ust. 2 ustawy o VAT:

W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej; w takim przypadku miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

W odniesieniu do pewnych kategorii usług przepisy o podatku od towarów i usług wprowadzają jednak dalsze szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami. I tak, zgodnie z art. 28e ustawy o VAT:

Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.

Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1), w ocenie Wnioskodawców, Wnioskodawca nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011, a tym samym w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT. Oznacza to, że do Usług logistyczno-magazynowych świadczonych przez Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy nie będzie miał zastosowania wyjątek, o którym mowa w ww. art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

Odnosząc się w kolejnym kroku do możliwości zastosowania względem przedmiotowych Usług logistyczno-magazynowych przepisu art. 28e ustawy o VAT, tj. uznania ich za usługi związane z nieruchomościami: ustawa o VAT nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z nieruchomościami”, sformułowania te zostały jednak zdefiniowane w Rozporządzeniu wykonawczym 282/2011. W myśl art. 31a ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:

Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach:

a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych usług;

b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości. Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h ww. Rozporządzenia wykonawczego 282/2011: Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c, łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.

Zgodnie natomiast z art. 31a ust. 3 lit. b Rozporządzenia wykonawczego:

Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz obowiązujące przepisy prawa należy stwierdzić, że Usługi logistyczno-magazynowe świadczone przez Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy nie mają bezpośredniego związku z nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT. Usługi te obejmują zarządzanie zapasami, komisjonowanie, pakowanie, kompletację i wysyłkę/wydawanie towarów, magazynowanie towarów (krótko i długoterminowe), przeładunek i sortowanie, gospodarkę paletami, inwentaryzację towarów, nie wywodzą się zatem z konkretnej nieruchomości, a konkretna nieruchomość nie stanowi ich elementu centralnego, niezbędnego do wykonania usługi. Co prawda do ich wykonania Usługodawca wykorzystuje powierzchnie magazynowe, to jednak Wnioskodawca nie posiada/nie będzie posiadała swobodnego wstępu do tych powierzchni. Wnioskodawca nie decyduje również o rozmieszczeniu towarów, jak również nie ma prawa do zarządzania powierzchnią magazynową, w której należące do niej towary będą przechowywane. Oznacza to, że Usługi logistyczno-magazynowe świadczone przez Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy nie są usługami związanymi z nieruchomościami w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT, a tym samym, że ww. przepis nie znajduje do nich zastosowania. W analizowanym przypadku miejsce świadczenia przedmiotowych usług jest miejsce określane w oparciu o art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, tj. miejsce siedziby Wnioskodawcy jako usługobiorcy - w tym przypadku Niemcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2. eksport towarów;

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej.

Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:

1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Natomiast, według art. 28e ustawy:

Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.

Z powołanego przepisu wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania usługi związanej z nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługodawcy.

Zgodnie z art. 13b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r. str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:

a. każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która może stać się przedmiotem własności i posiadania;

b. każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób zdemontować lub przenieść;

c. każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji, bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy, schody i windy;

d. każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku lub konstrukcji.

W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach:

a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych usług;

b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w szczególności:

Wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.

Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 nie ma zastosowania do:

Przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.

Zatem, usługi związane z przechowywaniem towarów, nie mogą być uznane za usługi związane z nieruchomością, w przypadku gdy usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje towar.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. GmbH (Wnioskodawca, Spółka) jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z przepisami prawa niemieckiego, posiada siedzibę działalności gospodarczej i faktyczny zarząd w Niemczech, jest niemieckim rezydentem podatkowym oraz niemieckim podatnikiem podatku od wartości dodanej.

W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje na terytorium Polski importu towarów nabywanych od podmiotów spoza Unii Europejskiej, które to towary sprzedaje następnie w ramach dostaw krajowych, a także wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz eksportu towarów. Z tego względu Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT-UE.

Wszelkie istotne decyzje biznesowe Wnioskodawcy są podejmowane w jego siedzibie na terytorium Niemczech, przy wykorzystaniu położonej tam infrastruktury (biura, zasoby techniczne) oraz pracowników (zarząd, pracownicy średniego i niższego szczebla). Wnioskodawca nie posiada (nie będzie posiadał) na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców, którzy byliby upoważnieni do zawierania umów w jego imieniu. Wszelkie kontrakty handlowe dotyczące dostaw towarów do i z magazynu w Polsce Spółka negocjuje samodzielnie i zawiera je we własnym imieniu i na własny rachunek poza Polską.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że główną działalnością Spółki na terytorium Polski jest import towarów nabywanych od podmiotów spoza Unii Europejskiej, które to towary sprzedaje następnie w ramach dostaw krajowych, a także wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz eksportu towarów. Wszelkie istotne decyzje biznesowe Wnioskodawcy są podejmowane w jego siedzibie na terytorium Niemczech, przy wykorzystaniu położonej tam infrastruktury (biura, zasoby techniczne) oraz pracowników (zarząd, pracownicy średniego i niższego szczebla), a kontrakty handlowe dotyczące dostaw towarów do i z magazynu w Polsce Spółka negocjuje samodzielnie i zawiera je we własnym imieniu i na własny rachunek poza Polską.

Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) lub urządzeń położonych w Polsce, ani też nie korzysta z nich na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa). Spółka nie posiada i nie zamierza posiadać na terytorium Polski oddziału (filii), przedstawicielstwa lub biura. Spółka nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała na terytorium Polski żadnych pracowników, nie deleguje oraz nie planuje delegować takich pracowników na stałe lub okresowo, ani też nie będzie dysponować na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać polecenia służbowe wydawane przez Spółkę. Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców, którzy byliby upoważnieni do zawierania umów w jej imieniu.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skala posiadanego w Polsce zaplecza technicznego/ rzeczowego i personalnego, nie umożliwia Spółce prowadzenia części działalności gospodarczej na terytorium Polski w sposób niezależny i samodzielny. Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług, natomiast w analizowanej sprawie, decyzje biznesowe Spółki są podejmowane w jej siedzibie na terytorium Niemczech.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Spółka zawarła z usługodawcą zarejestrowanym w Polsce jako podatnik VAT czynny umowę ramową o świadczenie usług magazynowania i przechowywania towarów. Przedmiotem umowy jest świadczenie przez usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy następujących usług: usługi logistyczne i magazynowania towarów (usługi logistyczno-magazynowe) obejmujące: zarządzanie zapasami, komisjonowanie, pakowanie, kompletację i wysyłkę/wydawanie towarów, magazynowanie towarów (krótko i długoterminowe), przeładunek i sortowanie, gospodarka paletami, inwentaryzacja towarów. Przedmiotowe usługi usługodawca świadczy jednak w sposób niezależny od Spółki, przy wykorzystaniu zatrudnionego przez siebie personelu oraz wynajętego przez siebie magazynu. W zakresie obowiązków usługodawcy leży również zapewnienie we własnym zakresie środków trwałych niezbędnych do wykonania umowy, w tym sprzętu technicznego. Spółka nie będzie miała prawa swobodnego wstępu ani dysponowania powierzchnią magazynową usługodawcy wykorzystywaną dla potrzeb realizacji umowy, ani nie będzie miała prawa kontrolowania personelu usługodawcy zaangażowanego przy realizacji umowy jak własnego, w szczególności nie będzie miała decydującego wpływu na rekrutację personelu, politykę kadrową (zatrudnienia/awanse/zwolnienia), zakres przydzielonych obowiązków, miejsce i czas pracy, nie będzie również wydawała wiążących poleceń służbowych ani w jakikolwiek inny sposób nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób tak jak własnych pracowników.

Z uwagi na charakter świadczonych usług, może się zdarzyć, że niektóre kwestie dotyczące pracowników lub sposobu wykonywania poszczególnych zadań będą uzgadniane z Wnioskodawcą, w każdym wypadku jednak to usługodawca jest zobowiązany i odpowiada za zapewnienie pracowników posiadających odpowiednie umiejętności, wiedzę i doświadczenie oraz, o ile jest to wymagane, uprawnienia zawodowe niezbędne do świadczenia usług oraz do zapewnienia należytego ich wykonania. Zgodnie z umową, usługodawca może realizować zlecone mu usługi także przy wykorzystaniu podwykonawców. Usługodawca nie posiada (nie będzie posiadać) ani nie wykonuje (nie będzie wykonywać) pełnomocnictwa do działania w imieniu Wnioskodawcy względem jakichkolwiek podmiotów trzecich. Rola Usługodawcy sprowadza się do wykonywania usług wsparcia w uzgodnionym przez strony zakresie.

Powyższe warunki nie wskazują więc, aby Spółka miała możliwość korzystania z zasobów personalnych i technicznych podmiotu trzeciego (Usługodawcy) jak z zasobów własnych.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych ani osobowych. Wszystkie decyzje biznesowe są podejmowane w siedzibie Spółki w Niemczech. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznano za prawidłowe.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

1. przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2. przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3. przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4. na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5. w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;

6. przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy:

1. miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub

2. nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

3. nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub

4. nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, lub

5. nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub

6. nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej

- faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem skoro Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy, nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF (pytanie nr 2), należy uznać za prawidłowe.

Ponadto Państwa wątpliwości budzi także kwestia czy miejscem świadczenia usług logistyczno-magazynowych wykonywanych przez Usługodawcę na rzecz Spółki będzie miejsce siedziby Spółki jako usługobiorcy.

Jak wynika z opisu sprawy Spółka oraz Usługodawca zawarły umowę o świadczenie usług magazynowania i przechowywania towarów. Usługi obejmują: zarządzanie zapasami, komisjonowanie, pakowanie, kompletację i wysyłkę/wydawanie towarów, magazynowanie towarów (krótko i długoterminowe), przeładunek i sortowanie, gospodarkę paletami, inwentaryzację towarów. Przy czym Usługodawca świadczy usługę w sposób niezależny od Spółki, przy wykorzystaniu zatrudnionego przez siebie personelu oraz wynajętego przez siebie magazynu, a Spółka nie ma prawa swobodnego wstępu ani dysponowania powierzchnią magazynową Usługodawcy wykorzystywaną dla potrzeb realizacji umowy. Należy zatem wskazać, że usługi logistyczno-magazynowe świadczone przez Usługodawcę na rzecz Spółki stanowią usługi, do których stosuje się art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym, Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i jednocześnie jak ustaliłem nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, miejsce opodatkowania usług logistyczno-magazynowych świadczonych na rzecz Spółki należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym, ww. usługi nie będą opodatkowane w Polsce lecz w kraju siedziby Spółki jako usługobiorcy tj. w Niemczech.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.