0112-KDIL1-3.4012.383.2026.1.AC

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 8 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie nieuznania Pana za podatnika w związku ze sprzedażą Działki.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca, jest osobą fizyczną, która jest polskim rezydentem podatkowym zamieszkałym na stałe w Polsce. Zawodowo prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia szeroko pojętych prac remontowych i budowlanych (w mieszkaniach, domach, itp.). Główne prace remontowe i budowlane prowadzone są w zakresie instalacji elektrycznych i wodno-kanalizacyjnych, a także prac ogólnobudowlanych. W tym zakresie Wnioskodawca od kwietnia 2021 r. do chwili składania wniosku jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.

Wnioskodawca w lutym 2021 r. sprzedał otrzymane w darowiźnie od mamy działki rolne, które znajdowały się w Jego majątku osobistym. Działki te otrzymał (…) września 2014 r. Środki uzyskane ze sprzedaży wskazanych powyżej działek, Wnioskodawca przeznaczył na zabezpieczenie przyszłych potrzeb mieszkaniowych Jego i Jego żony, a także Jego syna.

W związku z powyższym ze środków uzyskanych ze sprzedaży ziemi rolnej zakupił w kwietniu i czerwcu 2021 r. trzy działki. W dniach (…) kwietnia 2021 r. zakupił odpowiednio:

a) pierwszą niezabudowaną działkę z przeznaczeniem pod przyszłą budowę Jego domu rodzinnego (aktualnie jeszcze Wnioskodawca zamieszkuje w domu rodziców Jego żony),

b) drugą niezabudowaną działkę w celu ulokowania kapitału oraz zabezpieczenia posiadanych środków prywatnych.

Następnie, w dniu (…) czerwca 2021 r. Wnioskodawca zakupił trzecią niezabudowaną działkę (zwaną dalej: „Działką”) w bliskiej odległości od pierwszej działki. Zamiarem od początku było przekazanie w przyszłości Działki – wówczas 20-letniemu – synowi (np. w drodze darowizny), aby mógł wybudować dom w pobliżu rodziców. Działka ta znajduje się w gminie przylegającej do A, posiada powierzchnię (…) m2 i w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod zabudowę jednorodzinną.

Jednocześnie w dniu (…) kwietnia 2021 r. Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej w zakresie wskazanym powyżej (tj. usługi remontowo-budowlane). Zakres działalności nie był i nie jest związany z obrotem nieruchomościami czy handlem gruntami. Przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca nie prowadził również tzw. działalności deweloperskiej, ani nie planował takiej działalności prowadzić.

W związku z procesem zakupu trzeciej Działki Wnioskodawca został zapytany przez notariusza czy prowadzi On działalność gospodarczą, a po uzyskaniu przez notariusza odpowiedzi twierdzącej, zasugerował on konieczność umieszczenia w akcie notarialnym zapisu o dokonaniu zakupu „w ramach działalności gospodarczej”, co finalnie miało miejsce (zapis taki pojawił się w akcie notarialnym zakupu). Zgoda Wnioskodawcy na taki zapis wynikała z przekonania, że skoro od dwóch miesięcy prowadzi działalność gospodarczą, to wprowadzenie takiego zapisu jest formalnym wymogiem dotyczącym osób prowadzących jednoosobowe działalności gospodarcze wpisane do CEIDG.

Jednocześnie w akcie notarialnym wskazano, że nieruchomość została nabyta do majątku osobistego.

Nabycie tej trzeciej Działki, jak i dwóch poprzednich, zostało opłacone z prywatnych środków i z prywatnego rachunku bankowego. Od zakupu został zapłacony 2% podatek od czynności cywilnoprawnych (podatek ten nigdy nie został ujęty w ewidencji środków trwałych, ani w podatkowej książce przychodów i rozchodów).

Od nabycia trzeciej Działki (jak i pierwszej i drugiej) Wnioskodawca miał przekonanie, że nieruchomość ma charakter prywatny, a wskazanie w akcie notarialnym wzmianki o działalności gospodarczej ma wyłącznie charakter formalny (urzędowy).

Powyższe potwierdzają takie okoliczności jak:

- Działka nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych,

- Działka nie była amortyzowana,

- Działka nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej,

- z Działką Wnioskodawca nie ponosił żadnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (nie odliczał podatku VAT od żadnych zakupów związanych z Działką),

- Działka ani wydatki z nią związane nie były ujmowane w kosztach działalności,

- Działka nie generowała przychodów,

- Działka nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych czynności gospodarczych.

Ponadto zakup Działki nie został zgłoszony do księgowej, a podatek PCC nie został przekazany do zaksięgowania. Podatek PCC również nie został zapłacony ze środków firmowych. Przez cały czas prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca nie zajmował się zawodowo obrotem nieruchomościami, ani działalnością deweloperską.

Wskazać należy, że w odniesieniu do Działki nie były prowadzone działania wskazujące na wykorzystanie jej w działalności gospodarczej, tj.:

- Działka nie była uzbrajana w okresie od zakupu do sprzedaży,

- na Działce nie było żadnych działań związanych ze znajdującą się na niej jakąkolwiek infrastrukturą (w okresie od zakupu do sprzedaży),

- nie prowadzono żadnych działań marketingowych związanych ze sprzedażą Działki (ani pozostałych dwóch),

- nie prowadzono żadnych działań związanych z jakimkolwiek przygotowaniem inwestycyjnym,

- nie prowadzono żadnych działań związanych z podziałem geodezyjnym związanym z dalszą odsprzedażą.

Od momentu zakupu działki w 2021 r. w roku 2024 r. syn Wnioskodawcy wyjechał na wymianę między-studencką do Holandii. A następnie po kilku miesiącach podjął decyzję o pozostaniu w Holandii na stałe, gdzie obecnie planuje swoją przyszłość życiową.

W związku ze zmianą sytuacji rodzinnej w połowie 2025 r. Wnioskodawca podjął z żoną decyzję o sprzedaży przedmiotowej (trzeciej) Działki oraz przeznaczeniu środków ze sprzedaży na budowę domu rodzinnego na jednej z wcześniej zakupionych działek. W związku z powyższym wskazać należy, że sprzedaż miała charakter incydentalny i była związana wyłącznie ze zmianą planów rodzinnych.

Finalnie w grudniu 2025 r. Wnioskodawca sprzedał działkę w przekonaniu, że sprzedaży dokonuje z majątku prywatnego. Sprzedaż nastąpiła w okolicznościach zwykłej prywatnej transakcji z osobami fizycznymi zainteresowanymi zakupem działki pod budowę domku – Wnioskodawca nie przedsięwziął żadnych wyjątkowych okoliczności sprzedażowych związanych z tą sprzedażą.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym z tytułu sprzedaży Działki, Wnioskodawca działał jako podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, czy też zbycie nastąpiło w ramach zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawcy?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym z tytułu sprzedaży Działki – zbycie nastąpiło w ramach zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawcy.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług: „podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności”.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT: „działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.

Analogiczna definicja została zawarta w prawie unijnym. Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/ WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej: „Za podatnika uznaje się każdą osobę prowadzącą samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności”. Przepis ten stanowi również, że: „za działalność gospodarczą uznaje się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców (...). Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu”.

Z powyższych regulacji wynika, że dla uznania danej osoby za podatnika VAT w odniesieniu do konkretnej czynności nie jest wystarczające samo posiadanie statusu przedsiębiorcy ani formalne prowadzenie działalności gospodarczej w innym zakresie. Konieczne jest ustalenie, czy w odniesieniu do danej czynności osoba ta działa jako podmiot wykonujący działalność gospodarczą, tj. angażuje środki i podejmuje działania charakterystyczne dla producenta, handlowca lub usługodawcy.

W konsekwencji, nie każda sprzedaż składnika majątku przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu VAT. Jeżeli dana osoba dokonuje czynności w ramach zwykłego wykonywania prawa własności i zarządu majątkiem prywatnym, nie działa w charakterze podatnika VAT. Stanowisko to znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i sądów administracyjnych.

Należy podkreślić, że w orzecznictwie nie wystarcza ustalenie, że osoba fizyczna formalnie prowadzi działalność gospodarczą. Konieczna jest ocena, czy w odniesieniu do konkretnej sprzedaży występowała ona jako handlowiec, usługodawca albo inny profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego.

W uchwale NSA z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, wskazano wprost, że: „Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług”.

Z tezy tej wynika, że okoliczność prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności remontowo -budowlanej nie rozstrzyga jeszcze o charakterze sprzedaży Działki. Rozstrzygające powinno być to, czy Działka była faktycznie składnikiem działalności gospodarczej oraz czy przy jej sprzedaży Wnioskodawca zachowywał się jak profesjonalny handlowiec nieruchomościami.

Ten sam kierunek wykładni wynika z wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Jarosław Słaby oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć. Trybunał odróżnił sprzedaż dokonywaną w ramach majątku prywatnego od sprzedaży wykonywanej w warunkach profesjonalnej aktywności gospodarczej. Istotne jest, czy sprzedaż „następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”, czy też sprzedawca „podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami”.

W świetle tego wyroku TSUE samo zbycie gruntu, nawet jeżeli dotyczy działki mogącej mieć wartość inwestycyjną, nie przesądza o działalności gospodarczej. Dopiero zespół aktywnych działań typowych dla handlowców, takich jak: uzbrojenie terenu, działania komercjalizacyjne, zorganizowany marketing lub przygotowanie infrastruktury – może prowadzić do uznania sprzedającego za podatnika VAT w odniesieniu do konkretnej transakcji.

W niniejszej sprawie takie elementy nie wystąpiły. Wnioskodawca nie uzbrajał Działki, nie podejmował działań inwestycyjnych, nie wydzielał dróg wewnętrznych, nie prowadził profesjonalnej akcji marketingowej, nie udzielił pełnomocnictwa podmiotowi zawodowo przygotowującemu nieruchomości do sprzedaży, nie oddawał Działki w najem ani dzierżawę oraz nie wykorzystywał jej do działalności gospodarczej.

Znaczenie ma także orzecznictwo TSUE dotyczące pojęcia majątku prywatnego. W sprawie C-291/92 Trybunał dopuścił możliwość istnienia u podatnika VAT sfery majątku niewykorzystywanej do działalności gospodarczej. W polskich interpretacjach i orzecznictwie teza ta jest ujmowana w ten sposób, że „majątek prywatny” to część majątku osoby fizycznej, która nie jest przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb działalności gospodarczej.

Tak właśnie było w analizowanym stanie faktycznym: Działka nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie była amortyzowana, nie była używana w działalności remontowo-budowlanej Wnioskodawcy, nie służyła osiąganiu przychodów i nie była związana z odliczeniem VAT.

Zbieżne stanowisko wyrażono również w wyroku NSA z 30 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 1479/19. W wyroku tym wskazano, że: „czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec.s. 1-3013, pkt 32 (pkt 36)”.

Teza ta ma bezpośrednie znaczenie dla Wnioskodawcy, ponieważ sprzedaż Działki była właśnie wykonaniem prawa własności w reakcji na zmianę sytuacji rodzinnej, a nie realizacją zaplanowanego modelu handlowego.

Warto również wskazać na wyrok TSUE z 3 kwietnia 2025 r. w sprawie C-213/24, Grzera. Wyrok ten ma charakter rozgraniczający i potwierdza, że status podatnika VAT może wystąpić wtedy, gdy właściciel powierza przygotowanie sprzedaży profesjonaliście, który jako pełnomocnik podejmuje aktywne działania handlowe. TSUE wskazał wyraźnie, że: „Art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że można uznać za podatnika do celów podatku od wartości dodanej (VAT) prowadzącego samodzielnie działalność gospodarczą osobę, która sprzedaje grunt stanowiący pierwotnie część jej majątku osobistego, powierzając przygotowanie sprzedaży profesjonalnemu przedsiębiorcy, który jako pełnomocnik tej osoby podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w celu tej sprzedaży środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców w rozumieniu tego przepisu”.

Sprawa Wnioskodawcy jest odmienna od sytuacji rozpatrywanej w sprawie C-213/24. Wnioskodawca nie powierzył przygotowania sprzedaży Działki profesjonalnemu przedsiębiorcy lub deweloperowi, który w Jego imieniu uzbrajałby grunt, organizował inwestycję, prowadził komercjalizację albo podejmował działania właściwe dla handlowca nieruchomościami. Brak jest więc elementu, który w sprawie C-213/24 miał decydujące znaczenie dla kwalifikacji czynności jako działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy również wskazać na rozumienie przepisów przedstawiane w aktualnych interpretacjach indywidualnych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 6 listopada 2024 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.468.2024.2.AKS, Organ potwierdził prawidłowość stanowiska w zakresie „uznania sprzedaży niezabudowanej nieruchomości nr 15 za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT”. W opisie tej sprawy istotne było m.in. wykorzystywanie gruntu na potrzeby własne, brak najmu i dzierżawy oraz brak czynności zmierzających do zwiększenia wartości lub atrakcyjności działki, poza jej wydzieleniem.

Podobnie w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 23 kwietnia 2025 r., nr 0114-KDIP1-3.4012. 166.2025.2.LM, zaakcentowano, że sprzedaż działek wydzielonych z majątku prywatnego, przy braku aktywnego zaangażowania i działań charakterystycznych dla działalności gospodarczej, nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT. W dostępnej tezie wskazano również, że „czynność podziału oraz sprzedaży mieści się w ramach zwykłego dysponowania majątkiem”.

Również interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 10 czerwca 2025 r., nr 0114-KDIP1-3.4012. 306.2025.3.AMA, potwierdza, że sprzedaż majątku prywatnego – nawet działki wraz z pozwoleniem na budowę – nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej VAT, jeżeli jej charakter nie wykracza poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym.

Z powyższej linii orzeczniczej i interpretacyjnej wynika, że dla sprawy Wnioskodawcy kluczowe są obiektywne okoliczności faktyczne: prywatne źródło finansowania nabycia Działki, rodzinny cel nabycia, brak związku Działki z działalnością remontowo-budowlaną, brak wykorzystania zarobkowego, brak aktywnych działań inwestycyjnych i handlowych oraz incydentalny charakter sprzedaży spowodowany zmianą sytuacji życiowej syna.

W konsekwencji zapis aktu notarialnego o nabyciu Działki „w ramach działalności gospodarczej” nie powinien zostać uznany za element rozstrzygający. Jest on sprzeczny z późniejszym, rzeczywistym sposobem wykorzystywania Działki oraz z całokształtem okoliczności, które wskazują na majątek prywatny. Dla unormowań podatku VAT decydujące znaczenie ma bowiem nie formalny zapis użyty w akcie notarialnym, lecz rzeczywisty charakter czynności i to, czy przy sprzedaży Wnioskodawca działał jak podatnik prowadzący działalność gospodarczą.

Przy zastosowaniu kryteriów wynikających z powołanych powyżej orzeczeń należy uznać, że Wnioskodawca nie podejmował działań porównywalnych do działań producenta, handlowca lub usługodawcy. Sprzedaż Działki była czynnością incydentalną, związaną ze zmianą sytuacji rodzinnej i stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności.

Tym samym Wnioskodawca, dokonując sprzedaży Działki, nie działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a sama sprzedaż nie była wykonywana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Uzupełniająco, w ocenie Wnioskodawcy, szczególnego podkreślenia wymaga okoliczność, że sam zapis zawarty w akcie notarialnym wskazujący na nabycie Działki „w ramach działalności gospodarczej” nie może przesądzać o kwalifikacji tej nieruchomości na gruncie podatku od towarów i usług.

Dla celów podatku VAT znaczenie mają bowiem rzeczywiste okoliczności faktyczne związane z nabyciem, przeznaczeniem oraz wykorzystaniem danego składnika majątku, a nie wyłącznie formalne określenia użyte w dokumentach. Zarówno w orzecznictwie TSUE, jak i NSA, podkreśla się konieczność dokonywania oceny rzeczywistego charakteru czynności oraz ekonomicznej treści zdarzeń gospodarczych.

W niniejszej sprawie wszystkie obiektywne okoliczności wskazują, że Działka stanowiła majątek prywatny Wnioskodawcy. Została nabyta ze środków prywatnych, nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była przedmiotem amortyzacji, nie generowała przychodów oraz nie była związana z odliczeniem podatku VAT.

Co istotne, zapis aktu notarialnego został zamieszczony z inicjatywy notariusza wyłącznie dlatego, że Wnioskodawca prowadził już jednoosobową działalność gospodarczą. Wnioskodawca pozostawał w przekonaniu, że jest to wymóg formalny odnoszący się do statusu przedsiębiorcy wpisanego do CEIDG. Zapis ten nie odzwierciedlał rzeczywistego celu nabycia nieruchomości ani sposobu jej późniejszego wykorzystywania.

W konsekwencji, pojedynczy zapis aktu notarialnego nie może prowadzić do pominięcia całokształtu okoliczności faktycznych jednoznacznie wskazujących na prywatny charakter Działki.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że istotnym elementem oceny statusu podatnika VAT jest ustalenie celu, w jakim nieruchomość została nabyta.

W przedmiotowej sprawie Działka nie została nabyta z zamiarem odsprzedaży. Jej zakup był elementem szerszego planu rodzinnego realizowanego po sprzedaży gruntów otrzymanych wcześniej od swojej mamy w drodze darowizny.

Wnioskodawca przeznaczył środki uzyskane ze sprzedaży majątku rodzinnego na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych własnych oraz członków najbliższej rodziny. Jedna z działek miała służyć budowie domu rodzinnego, druga stanowiła lokatę prywatnego kapitału, natomiast trzecia – będąca przedmiotem złożonego wniosku – została nabyta z zamiarem przekazania synowi.

Już sam fakt równoczesnego nabycia kilku działek o odmiennych funkcjach rodzinnych i majątkowych wskazuje, że działania Wnioskodawcy miały charakter zarządzania majątkiem osobistym, a nie profesjonalnej działalności handlowej.

Gdyby rzeczywistym celem Wnioskodawcy była działalność polegająca na obrocie nieruchomościami, racjonalnym działaniem byłoby podejmowanie czynności zwiększających atrakcyjność handlową nieruchomości oraz przygotowujących ją do sprzedaży. Takie działania nigdy jednak nie zostały podjęte.

Przeciwnie, przez cały okres posiadania Działki Wnioskodawca zachowywał się jak właściciel prywatnego majątku rodzinnego, a nie jak przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie obrotu nieruchomościami.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem, że sprzedaż Działki nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym, jest przyczyna dokonania transakcji.

W chwili nabycia Działki zamiarem Wnioskodawcy było jej pozostawienie w rodzinie i przekazanie synowi w przyszłości. Cel ten był rzeczywisty i uzasadniony okolicznościami istniejącymi w dacie zakupu.

Dopiero kilka lat później nastąpiła zasadnicza zmiana sytuacji rodzinnej. Syn Wnioskodawcy wyjechał do Holandii, a następnie podjął decyzję o pozostaniu tam na stałe i związaniu swojej przyszłości życiowej z tym krajem.

Zmiana ta spowodowała, że dalsze utrzymywanie Działki utraciło pierwotne uzasadnienie. W konsekwencji Wnioskodawca podjął decyzję o jej sprzedaży i przeznaczeniu uzyskanych środków na budowę własnego domu rodzinnego. Takie okoliczności jednoznacznie wskazują, że sprzedaż była następstwem zmiany planów życiowych rodziny, a nie realizacją wcześniej przyjętej strategii inwestycyjnej lub handlowej.

Transakcja miała charakter jednorazowy, incydentalny i była konsekwencją zdarzeń osobistych, niezależnych od Wnioskodawcy. Okoliczność ta dodatkowo odróżnia sytuację Wnioskodawcy od podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami.

W rezultacie sprzedaż Działki należy postrzegać jako zwykłe wykonywanie prawa własności i racjonalne zarządzanie majątkiem prywatnym w zmienionych okolicznościach życiowych, a nie jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Reasumując, stan faktyczny przedstawiony we wniosku odpowiada właśnie modelowi zarządu majątkiem prywatnym. Po pierwsze, Działka została nabyta ze środków prywatnych pochodzących ze sprzedaży majątku osobistego otrzymanego wcześniej w drodze darowizny od mamy Wnioskodawcy. Po drugie, celem nabycia Działki nie była odsprzedaż ani działalność inwestycyjna. Zamiarem Wnioskodawcy było zabezpieczenie potrzeb rodzinnych poprzez przekazanie nieruchomości synowi celem budowy domu w pobliżu miejsca zamieszkania rodziny. Po trzecie, Działka przez cały okres posiadania pozostawała składnikiem majątku prywatnego. Nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, nie była amortyzowana, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy oraz nie generowała przychodów. Po czwarte, Wnioskodawca nie dokonywał odliczeń VAT związanych z Działką, nie ujmował wydatków dotyczących Działki w kosztach działalności i nie traktował jej jako składnika przedsiębiorstwa (nie przekazał nawet informacji o nabyciu Działki do księgowej). Po piąte, Wnioskodawca nie podejmował aktywnych działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie dokonywał uzbrojenia terenu, nie budował infrastruktury, nie wydzielał dróg wewnętrznych, nie prowadził kampanii marketingowych oraz nie podejmował działań inwestycyjnych zwiększających atrakcyjność handlową nieruchomości. Po szóste, sprzedaż miała charakter incydentalny i była następstwem zmiany sytuacji rodzinnej związanej z decyzją syna o pozostaniu na stałe za granicą. Oznacza to, że sprzedaż nie była realizacją założonego modelu biznesowego, lecz konsekwencją zmiany planów życiowych rodziny. Szczególnego podkreślenia wymaga również fakt, że prowadzona przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza dotyczy usług remontowo-budowlanych i nie obejmuje obrotu nieruchomościami ani działalności deweloperskiej.

Mając na uwadze powyższe nie może zmieniać powyższej oceny całości okoliczność, że w akcie notarialnym znalazł się formalny zapis o nabyciu nieruchomości „w ramach działalności gospodarczej”, który był wynikiem niezrozumienia zagadnień prawnych przez Wnioskodawcę. Dla celów VAT decydujące znaczenie mają bowiem rzeczywiste okoliczności nabycia, przeznaczenia i wykorzystywania nieruchomości. W konsekwencji, wszystkie obiektywne elementy stanu faktycznego wskazują, że nieruchomość stanowiła majątek prywatny Wnioskodawcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.